Gabriela als mama, athleet, partner en werkende vrouw

Gabriela Guzman

Dat een kind je leven verandert is voor bijna iedereen voor de hand liggend maar hoe véél , kan niemand  jou vertellen.

Afgelopen januari zou ik mijn eerste wedstrijd lopen tijdens de Vondelparkloop. Was ik voorbereid? Nou, een beetje. Voor de geboorte van Salma zou ik nooit starten als ik niet goed voorbereid was maar na haar komst ben ik snel  tevreden als ik maar mijn hardloopschoenen kan aantrekken.

Salma heeft vaak last van iets (darmpjes, astma, eczeem, stofmijt allergie, vergrootte neusamandelen, oorontstekingen).  Een mix dat goed genoeg is om ons met regelmaat slapeloze nachten te bezorgen. Het is al bijna drie jaar geleden dat ze geboren is en ik loop soms nog dagen als een zombie op het werk.

Maar soms denk ik: De emancipatie zou voor alles zorgen toch?: werk, familie, liefde en persoonlijke doelen. Vrouwen zouden dit allemaal op eigen benen kunnen realiseren. De staat zou er meer aan doen om dit te kunnen bereiken. Ha, ha, ha! daar zijn we er nog lang niet.

Presteren op je full time job, fantastische moeder zijn, er voor je partner zijn en ook nog training geven na je werk… vergeet ik iets? Oh, ja! Mijzelf… had ik niet gezegd dat ik dit jaar een marathon zou lopen?

Het is gewoon zo dat ik altijd ergens te kort aan kom. Als ik zou trainen zoals ik zou willen, dan zou ik mijn kind en mijn man bijna niet zien. Als ik mijn werk zou willen ruilen voor een beter betaalde baan zou ik mijn man en mijn kind  nog  minder zien. Als ik er voor hen ben, ben ik te weinig voor mijzelf. En mijn vrienden? Die zie ik nooit meer.

Gewend om 48 uur per week te werken (plus eigen training) het is voor mij sinds Salma er is een soort afkickcursus geweest. Een langdurig proces van acceptatie. Het is wat het is. Kan ik misschien 36 uur werken?

De Nederlandse vrouw is in het algemeen niet financieel zelfstandig (meer dan de helft niet). Zij is afhankelijk van haar partner (of ex-partner). Dat had ik me anders voorgesteld toen ik in Nederland belandde.

Het kost een vermogen om je kind in de crèche te hebben, en au pairs zijn ook niet gratis. Geen wonder dat vrouwen ervoor kiezen om thuis te zijn en het zelf doen.

Maar zo ben ik niet. Ik wil ten alle tijden zelfstandig zijn. Mijn “leitmotiv” zei mijn carrière coach ooit tegen mij. Dus ik geniet van wat ik kan en ben creatief geworden om samen met Salma te kunnen sporten.

Op een zonnige dag zou ik Salma in de kinderwagen stoppen en  de 10km van de Vondelparkloop rennen (want ja, we hebben een speciale wagen om hard te lopen) maar tijdens een dag met winterse buien is dit een no-go oplossing. Straks is ze weer ziek, weer astma en dan gaan we er weer naar het ziekenhuis…

Salma is een kind die ook nog niet bij iedereen wil zijn. Ik heb weinig opties voor oppas en alle opties waren er niet.

Op die ochtend kijk ik naar buiten en zie af en toe natte sneeuw vallen. Een wedstrijd van 10k plus het lopen heen en terug naar huis is (als ik mijn best doe): 1:20 minuten continu rennen. Dat wordt niets voor mijn kleintje en ik denk: geen probleem lieve Salma, we gaan zoals elke zondag naar het zwembad. Het is gewoon gezellig en leuk met je. Daar doe ik push-ups in het kinderbad en ren ik achter je aan. Ook een goede training, de Aqua-jogging. Straks is het mooi weer en gaan we samen rennend op pad. Het duurt niet zo lang meer voordat we samen aan een kinderloop mee doen. Misschien wordt je de eerste 3-jarige in een lente kinderloop.

 

Dit bericht is geplaatst in Blogs & Nieuws met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *