Good to be back!

17 juni 2017 de dag dat ik weer start aan een wat serieuzere afstand in een triathlon. TRI Amsterdam, lekker in mijn eigen stad. Logistiek gezien gelijk ook handig als je twee honden en een kleine thuis hebt. Maakt het voor het supportteam ook makkelijker.

op 14 mei 2017 mocht ik al met mijn team WOMENdurance starten bij de amphiman. Samen met Frans deed ik de middenafstand. Dat betekende 4km zwemmen en 24 km hardlopen in totaal. Verdeeld in stukken en vele malen afgewisseld. Het was voor mij de test of ik dit überhaupt zou halen zonder kleerscheuren. Ik had alle vertrouwen in het zwemmen, want dat heb ik goed kunnen trainen en gaat eigenlijk behoorlijk lekker, dankzij de winter mastertrainingen bij Swimfantastic. Hardlopen had ik al wat halve marathons gedaan en gaat best goed, maar was allemaal vlak en op asfalt. Nu mochten we spelen op de trails en soms geen trail maar letterlijk door de bosjes op zoek naar de linten in de bomen.

Frans en ik zijn in 4u13min over de finish gekomen en damn wat voelde ik me goed, happy, mega blij. Het was 4uur en meer lang buitenspelen 2.0. Ik heb de gehele weg een grote glimlach op mijn gezicht gehad en ontzettend veel lol gehad samen met Frans. Ik was bang dat ik Frans bij het lopen niet zou kunnen bijhouden, maar we waren toch redelijk hetzelfde niveau en mijn lichaam kon het goed hebben. Verbaasd over hoe sterk mijn lichaam weer is 10maanden na een bevalling en ik dit kunstje weer kon flikken. En dan bij de finish je andere teamgenoot duo’s tegenkomen en ook zij waren allemaal ontzettend blij en tevreden met hun resultaat en met name over wat voor ontzettend leuke race de Amphiman eigenlijk is. Mocht je nieuwsgierig zijn geworden check dan www.amphiman.be

Ok met het zwemmen en hardlopen zit het wel goed. Nu nog wat meer fiets kilometers maken en eigenlijk ook wat meer en vaker gaan fietsen. Yeah right, dat werd organisatorisch een lastige uitdaging. Twee honden waarvan er 1 een pup is en kleine Thijs die ook genoeg aandacht vraagt. Mijn eigen bedrijf Trispiration opbouwen en een B&B runnen op ons schip. En dan een au pair in huis hebben die eigenlijk alleen in staat is om op Thijs te passen en verder niet veel kan. Dat betekent voor mij time-management tot in de puntjes perfectioneren als je ook nog genoeg zelf wilt trainen.

Ik moet zeggen het is me bijna gelukt. Ik heb vaker op mijn fiets gezeten, maar kon niet langer dan 1 uur. Het zwemmen en hardlopen lukte nog wel, maar ook hier max 1 uur. Dus ik heb vaak 1 uur trainingen gedaan. Ik dacht dan maar zo vaak als ik kan en kort ipv 1x lang. Het zal vast iets opleveren.

In ieder geval voelde ik me aardig fit. Los daarvan had ik ook mijn dieet aangepast en eet nu bijna alleen maar veganistisch, wat me erg goed bevalt. Mijn buik is duidelijk rustiger en ik heb echt meer energie. Moe ben ik nog steeds, maar dat komt door structureel slaapgebrek, maar door beter te eten en mijn lijf echt te voeden met wat mijn lijf nodig heeft blijf ik overeind staan. Mijn sportvoeding heb ik ook aangepast en bij Athlete Sports World is het assortiment zodanig groot dat veganistische, biologische opties voorhanden zijn. En tijdens de trainingen uitgeprobeerd en bevalt goed.

Ok daar gaan we dan. 17 juni 8.00uur in de ochtend klaar voor de start. Het zwemmen was een rolling start, dat betekent elke 5 sec een klein groepje mensen dat te water ging. Verder was het zwemparcours rechtdoor de Amstel af, om de grote gele boeien heen en in 1 rechte lijn weer terug. Makkelijk navigeren en door de manier van starten weinig mensen om je heen, dus ik kon echt lekker door zwemmen. Gezien ik 4-5x per week in het water lag heb ik een PR gezwommen. Ik zwem harder dan ooit, maar kom niet uitgeput het water uit. Mijn Total Immersion techniek begint z’n vruchten af te werpen en vaak met de tempotrainer in de badmuts trainen ook. Efficiënt en economisch ben ik echt heerlijk door het water gegleden en kwam in 32min50sec het water uit.

Op naar het fietsen, ik had mezelf voorgenomen vooral lekker te gaan fietsen en ervoor zorgen dat ik nog in staat zou zijn om de halve marathon te lopen. Ergens in mijn hoofd had ik dat 3u30 een mooie tijd zou zijn voor het fietsen. Voor mijn zwangerschap kon ik 90km ruim onder de 3uur fietsen, maar gezien de 1uurs trainingen maximaal was ik nu blij als ik goed door de 90km zou heen komen.

Ik heb in eerste instantie dan ook weinig op mijn horloge gekeken en ben puur op gevoel gaan fietsen. Op een gegeven moment word je dan toch nieuwsgierig hoe hard ik eigenlijk aan het fietsen was. En toen zag ik magische getallen. 20km gefietst, 30km/u gemiddeld en 40min gefietst. Allemaal met een 0 achter de komma. Strakker schema kan je niet hebben en stiekem moest ik best even lachen. Ik voelde me goed en ben op dit schema lekker doorgefietst. Even later begon mijn GPS meter op de fiets te piepen, batterij bijna leeg, hahaha. En mijn horloge deed hetzelfde. Oeps vergeten alles op te laden en ik was ook vergeten mijn fietsbanden op te pompen, niet dat ze heel zacht waren, maar een beetje meer lucht er in was wel fijner geweest. Ok ben duidelijk een mama die haar prioriteiten ergens anders heeft en haar eigen materialen op de laatste plek komen. Ik moest er eigenlijk best hard om lachen, want voorheen kon ik mij hier behoorlijk druk om maken en had een vast schema in hoe alles ging de dag voor de wedstrijd etc etc. Nu is er meer chaos en ben ik blij dat ik alles bij me heb en ik niet zonder zwembril en fietsschoenen hoefde te starten. Best grappig hoe dat verschuift en hoe minder je druk maakt om dingen die voorheen heel belangrijk waren.

Het fietsparcours was overigens top en heb echt ontzettend genoten. Teamgenoot Femke stond ook 2x langs het parcours met haar mannen, Wouter en kleine Wisse. Dat was een fijne opsteker. Jonnemei die ook meedeed zoefde mij op een gegeven moment ook voorbij en heeft behoorlijk hard gefietst. Helaas is na 5km hardlopen uitgestapt ivm een blessure. Maar wel leuk dat we elkaar even konden aanmoedigen.

Happy!!

Ok na 2u58.27 stond ik naast mijn fiets. Wow toch 30kmu gemiddeld gefietst, dat had ik van tevoren niet kunnen bedenken. En rennend met de fiets aan de hand, de wisselzone in, stonden daar mijn allerleukste, allerliefste supportcrew. Kleine Thijs in de armen van Bob en twee witte herders die kwispelend mij aan het toejuichen waren. Met nog steeds een brede lach op mijn gezicht startte ik de halve marathon. Het enige wat ik dacht was lekker lopen, kijken of het in 2uur kan en genieten dat het weer lukt. Finishen gaat gewoon gebeuren, dat voelde ik.

Na de eerste ronde kwam ik richting finish terrein en ineens hoorde ik mijn naam van diverse kanten komen. En ook de opmerking “he Josta, je bent weer terug, top, gogogogogo!!!” En ik dacht hetzelfde damn ik ben terug. Ik sta niet langs de kant, maar ben weer onderdeel van. Daar waar ik thuis hoor en waar ik me 100% mezelf voel en heel gelukkig van wordt.

Ruud de Haan de welbekende spieker, riep ook door de microfoon dat ik best lekker ging. Het gaf de boost die ik nodig had, want ja toch begon ik hier een daar wat te voelen. Ok nog 3 ronden lopen, let’s go. En zoals verwacht de derde ronde werd de zwaarste en moest ik mezelf echt even motiveren. Ook begon mijn knie (een oude blessure) op te spelen. Niet getreurd, ik kon nog hobbelen en wat mij positief hield was de gedachte om straks met Thijs, Ben, Jet en Bob te knuffelen bij de finish. De laatste ronde lopen heb ik helaas wat stukjes moeten wandelen, want de pijn was toch erger dan ik wilde. Maar ik ben hardlopend gefinished en toch in 2u01.09 de halve marathon gelopen.

Supportcrew is aan het wachten

Thijs, Ben en Jet

Ik was in totaal in 5u35.49 over de finish en dat was sneller dan ik van tevoren had bedacht. Blijk ik toch fitter te zijn en alle ervaringen van de jaren voor mijn zwangerschap zaten ook nog ergens. En oh wat was het heerlijk om met zoveel enthousiasme van het publiek onthaald te worden en dan daar mijn gezin te zien en ze te kunnen knuffelen. Ik heb al veel mooie wedstrijden gefinished, maar dit was een bijzondere finish, de eerste keer na een lange afstand dat mijn gezin daar staat. Dreams do come true!

Supporten is best vermoeiend.

Inmiddels ben ik weer lekker aan het door trainen. Mijn knie is weer herstelt, dankzij eerst wat rust en daarna wat krachttraining bij het USC. En nu ook besloten dat ik door ga voor de hele triathlon in Almere. Op 9 september ga ik het weer proberen. Mijn negende start op een hele triathlon, maar mijn eerste als mama. Het is een hele organisatie om het voor elkaar te krijgen, maar ik hou wel van de uitdaging!

Dit bericht is geplaatst in Blogs & Nieuws, Nieuws (clinics/aankondigingen). Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *