Halve van Schoorl en wat het jaar verder brengt

Schoorl heeft zich weer van zijn mooiste kanten laten zien tijdens de Groet uit Schoorl loop. Op de dag van de loop worden we wakker met een dik pak vers gevallen sneeuw. De bomen, de duinen, de weilanden, alles is in een keer sprookjesachtig wit.

Met een matige voorbereiding door blessures en vakantie was mijn voornemen om vooral lekker te genieten van de eerste halve marathon van het seizoen. Het bos, de duinen en de gezelligheid maken Schoorl tot mijn favoriete loop. Deze keer stond ik aan de start met onder andere teamgenoten Marijcke (30km) en Josta (21km) en Swimfantastic Coach Marjon (30km). Verder was het een gezellige familie aangelegenheid met ook mijn broer (21km) en mijn moeder (21km) aan de start.

 

Met -1 graden, en gevoelstemperatuur -5, is het altijd weer even uitvogelen wat je nou allemaal wel en niet gaat dragen. Ook zou er een oostenwind met windkracht 5 staan, hoewel ik daar weinig van merk in de beschutting van het dorp. Al met al, ziet het er kouder uit dan het was, besluit ik, en vertrek ik zonder handschoenen, sjaal of muts naar de start. En daar gaan we!

De eerste 3km slinger je door het dorp waar veel toeschouwers ons staan aan te moedigen. Dit leidt lekker af. Als je eenmaal richting duinen loopt, heb je er ongemerkt al een kwartier opzitten.

Het parcours is heuvelachtig met vooral veel vals plat. Elke keer als ik denk dat ik toch echt niet in vorm ben, gaat het daarna opeens weer stukken makkelijker en blijkt het gewoon weer een stiekeme duin te zijn.

Tot aan de 13km lopen we door het vers besneeuwde bos, waar af en toe de zon door heen prikt. Mooier dan dit wordt het niet en de eerste 13 vliegen dan ook om. En dan is het tijd voor de open vlakte. De ijzige oostenwind blijkt inderdaad te waaien en heeft flink vat op ons. Gelukkig komt hij voornamelijk van de zijkant, maar je merkt aan alles dat het lastiger wordt. Mn ademhaling wordt onregelmatiger, door de kou voelt alles strammer en daardoor al snel moeier en omdat je slingert krijg je de wind toch ook best vaak tegen. Vol innerlijke aanmoedigingen loop ik achter de sliert felgekleurde gekkies aan. Voor wat extra energie kauw ik al lopend een halve isostar banana reep weg.

Na ongeveer 17km verlaten we de open vlakte. Iedereen begint weer met elkaar te praten, er staan weer aanmoedigers langs de weg, en de blazers en dj’s wisselen elkaar gezellig af. Dit is ook het punt waarop de 30km lopers zich weer bij ons voegen. Hoewel zij er dan al veel meer kilometers op hebben zitten, ogen ze een stuk frisser en lopen ze bovendien veel harder. Ook dat zorgt voor nieuwe energie en ik merk dat ook ik weer sneller ga lopen.

Vorig jaar heb ik me flink verkeken op de laatste paar kilometers. Je hoort de muziek van de finishlijn al, maar hebt toch echt nog even te gaan. Bovendien zit er nog een pittige heuvel in dat laatste deel. Dus buffel ik geduldig door en geniet van alles om me heen. Fijn punt is ook het bord dat aangeeft dat de 30km-renners hier nog even een extra rondje van 10km kunnen maken, en dat wij dat dus niet meer hoeven te doen.

Ik sla links af voor de laatste kilometers naar de finishlijn.

Tijdens de wedstrijd heb ik niet op m’n snelheid gelet. Ik had geen eindtijd voor ogen en dan kan het me soms alleen maar frustreren hoe snel of langzaam ik ga. Bovendien loop ik eigenlijk altijd wel zo’n beetje hetzelfde, dus ook dit jaar verwacht ik geen grote verschuivingen. De laatste 100meters pers ik er voor de leuk nog een eindsprintje uit, handen omhoog voor de foto en het zit er weer op. Ik zet mijn horloge uit en zie tot mijn stomme verbazing dat ik een persoonlijk record van meer dan 7min gelopen heb!

Ik heb me hard achter de oren gekrabd hoe ik nu ineens 2:07 heb gelopen terwijl ik altijd zo rond de 2:14 zit. Dit wil ik natuurlijk wel vasthouden en uitbuiten.

Er zijn een aantal dingen die ik deze keer anders gedaan heb dan normaal. Een paar maanden geleden gaf Josta van Trispiration mij tijdens het maken van mijn schema’s het advies om spierversterkende oefeningen te doen. Maar omdat ik niet houd van de sportschool gaf ze me als tip oefeningen te doen tijdens m’n loop trainingen. Dus trappen op met kikkersprongen, bruggen op en neer sprinten, actieve lunches etc.

Verder ben ik minder gaan lopen zodat ik weer tijd voor yoga heb. Hier versterk ik ook mijn spieren mee (veel core) en rek ik ze tegelijkertijd op. Tenslotte volg ik in de winter de Fantastic Fridays-zwemtrainingen van Swimfantastic. Hierdoor blijf ik niet alleen zwemfit in de winter, ook zal deze ‘cross training’ bijdragen aan een sterker (loop)lijf.

Nou goed, tot zo ver mijn analyse. Op naar de volgende halve marathon!

Doelen 2017

Sinds ik met triathlons begonnen ben, heb ik ontdekt dat ik zwemmen toch wel het allerleukste vind. Daar ga ik me komend seizoen vooral op richten, en dan met name het open water zwemmen. Afgelopen seizoen heb ik al wat mooie zwemplekken rond Amsterdam verkend, en dat wil ik uitbreiden.

Verder wil ik meer gaan trailrunnen. Van de gebaande paden in de natuur, loopt toch wel het allerfijnst. Ik wil mooie routes en wedstrijden rond Amsterdam verkennen.

Mijn wedstrijdseizoen is nog niet vastomlijnd, behalve dan de komen twee maanden. Eind april vlieg ik naar Wales om daar de 24km lange coastal trail van Pembrokeshire te gaan doen.

Half mei gaan we met het team naar de Ardennen om mee te doen aan de Amhiman van Lleh. In duo’s gaan we daar kortere stukjes rennen en zwemmen, wat (in mijn geval) neerkomt op totaal 15km hardlopen en 3,2km zwemmen.

In de zomervakantie willen we als team in estafette het IJsselmeer overzwemmen. We zijn druk bezig dit van de grond te krijgen. Hopelijk hier later meer over!

Verder ben ik me nog aan het oriënteren voor andere mooie loopjes, zwemevents of misschien een triathlon-estafette?

Rituelen voor de wedstrijd

Rituelen heb ik eigenlijk niet. Behalve dat ik ervan hou om vroeg op een wedstrijdlocatie te komen zodat ik alle tijd heb om een beetje rond te lopen, praatjes te maken, de sfeer te proeven, het terrein te verkennen, en een beetje te rommelen met kleren en gadgets. Als ik hier alle tijd voor heb, kom ik gefocust aan de start.

Inspiratiebronnen

Twee boeken die me enorm geïnspireerd hebben zijn Born to Run en Eat to Run.

Born to run beschrijft het hardlopen van allerlei kanten: biologie, geschiedenis, cultuur, geneeskunde, etc. Intussen komen er allerlei ultrarunners aan het woord, waardoor je een kijkje in het brein van deze ongelofelijke atleten krijgt.

In Eat to Run komen mijn twee passies samen: (gezond) eten en hardlopen. De schrijver beschrijft zijn loopbaan als ultra runner, en hoe hij dit op een zo gezond mogelijke manier wil doen. In zijn geval betekent dat veganistisch eten.

Tenslotte, is mijn moeder een inspiratiebron voor me. Zij is gaan hardlopen rond haar veertigste. In een tijd van de zware katoenen trainingspakken ging ze met een stel vriendinnen gewoon een stuk hollen in de polder. Niks high tech, maar intussen wel allerlei halve marathons aftikken. Intussen zijn we bijna 30jaar verder en loopt ze als enige van de vriendengroep nog steeds. Het geheim? Door blijven lopen.
Afgelopen weekend heeft ze meegelopen met de halve van Schoorl. Petje af mam!

 

Dit bericht is geplaatst in Blogs & Nieuws met de tags , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.