Triathlon en co-schappen van Marieke: terugblik op het afgelopen seizoen en vooruitblik op het komende

Als ik een aantal jaar geleden, tijdens mijn bachelor geneeskunde aan iemand vertelde dat ik geneeskunde studeerde was de meest gehoorde reactie iets in de trant van “zo, dan zal je wel geen leven meer hebben”. Tijdens mijn bachelor snapte ik deze reactie nooit helemaal… Ja in de week net voor de dat ene tentamen van het blok was het even flink aanpoten, maar verder viel het toch wel mee? Deze visie veranderde wel toen ik aan de co-schappen begon…

Co-schappen
De week voor ik aan mijn eerste co-schap begon telde ik met spanning de dagen af. Nu zou ik echt gaan ontdekken of ik geschikt ben voor dit werk. Immers wat zegt 3 jaar je door de theoretische kennis heen weten te werken over je vermogen om dit ook in de praktijk te kunnen brengen? Tijdens eerdere stages had ik weleens met co-assistenten te maken gehad en keek altijd enorm tegen hen op. Hoe makkelijk zij met patiënten omgingen en precies leken te weten wat ze moesten doen en wat ze moesten zeggen. En nu zou ik die persoon moeten zijn? Allerlei onzekerheden steken dan de kop op. Wat nou als patiënten weigeren met me te praten? Kunnen ze ruiken dat het mijn eerste dag is? Moet ik ze waarschuwen dat mijn ervaring precies nul is, of moet ik juist bluffen? Of is dat moreel niet voor mezelf te verantwoorden? Al deze vragen speelden continu door mijn hoofd in de dagen voorafgaand aan mijn eerste co-schap.

Trotse papa spot dochter voor het eerst in witte jas en eist foto te maken

Echter eenmaal aangekomen bij de poli dermatologie op mijn eerste dag verdwenen deze vragen al snel naar de achtergrond en werden vervangen door veel dringendere vragen: “Achter wie moet ik aanlopen?” “Moet ik juist zoveel mogelijk vragen stellen of maar beter mijn mond houden?“ “Hé, de arts staat op! Moet ik er achter aan?” “Oh, hij ging dus naar de wc…”. Dit zijn slechts enkele voorbeelden, maar als co-assistent heb je bijna continu te maken met allerlei onzekerheden, zowel over je eigen kunnen als wat er van je verwacht wordt en juist dat, gecombineerd heftige dingen die je zo nu en dan meemaakt, maken de co-schappen zwaar… Veel meer nog dan de werktijden waar ik aanvankelijk zo tegenop zag.

Gelukkig leer ik steeds beter met die onzekerheden omgaan en wordt het makkelijker om me snel aan een nieuwe werkomgeving aan te passen. Een nuttige eigenschap om te ontwikkelen; de meeste co-schappen duren immers slechts tussen de 4 en 8 weken… Maar hoewel je er steeds handiger in wordt, blijft het voelen alsof je om de 2 maanden van baan verandert en ben ik keer op keer de eerste 1-2 weken van het co-schap niets meer waard zodra ik het ziekenhuis verlaat.

Toch blijven trainen
Nu kom ik eindelijk bij datgene waar deze blog natuurlijk eigenlijk om draait: het combineren van fanatiek sporten en co-schappen lopen. Voor ik aan de co-schappen begon sportte ik zeer fanatiek, ongeveer 6x in de week. Ik was net begonnen met werken als groepsfitness- en fitnessinstructeur bij het USC en begon steeds meer uitdagende sporten te ontdekken (lees: olympisch gewichtheffen). Met de co-schappen veranderde er natuurlijk een hoop wat betreft sporten. Niet alleen hoeveel ik trainde, maar ook mijn visie op sporten. Voorheen kon ik gericht naar wedstrijden toe trainen en kon daar volledig voor gaan. Nu is mijn situatie anders. Met veel vallen en opstaan (en vooral veel eigenwijsheid) heb ik gemerkt dat ik heel veel moeite heb met me aan strakke trainingsschema’s houden naast dit onvoorspelbare en vooral ook vermoeiende “werk”. Ik heb gemerkt dat me aan een schema houden veel stress oplevert en dat vind ik zonde van iets wat in feite mijn hobby is en juist voor ontspanning zou moeten zorgen. Dit heeft ertoe geleid dat ik een stuk vriendelijker voor mezelf ben geworden ten opzichte van sporten en prestaties. Sporten is van een uitdaging en iets om in uit te kunnen blinken over gegaan naar meer iets dat ik doe om fit en gezond te blijven, om iets te doen waar ik van geniet. Nu maak ik me ook veel minder druk of ik wel effectief genoeg heb getraind. Om in clichés te praten: elke training is beter dan geen training.

Maar soms komt er dan toch een wedstrijd langs die op het moment van inschrijving nog buiten je vermogen ligt waar je toch echt voor zult gaan moeten trainen…

Zonsondergang tijdens rustig duurloopje van AMC naar huis

Afgelopen jaar was dat voor mij de kwart triathlon van Weesp. Ik ging toch weer met een trainingsschema aan de slag. Josta (Trispiration) hield gelukkig veel rekening met mijn drukke en vooral ook onregelmatige schema zodat het toch nog aardig haalbaar voor me was om me aan het schema te houden. Toch viel dit me niet mee en ik moet toegeven dat ik vooral de lange duurtrainingen af en toe vervangen heb door een kortere interval training… Zo heb ik op de harde manier uitgevonden waar iedere sporter vroeg of laat achter komt: coach always knows best…

Eerste Run Bike Run: een reality check
Ik was ongeveer halverwege mijn voorbereiding voor de kwart triathlon. Als voorbereiding had ik me ingeschreven voor de Run Bike Run in IJburg. Tijdens die wedstrijd heb ik pas echt het belang van lange duurtrainingen ontdekt… Zoals al eerder gezegd had ik wat gesmokkeld met mijn trainingsschema en vooral de lange, laag intensieve duurtrainingen af en toe vervangen door kortere zwaardere trainingen vanwege tijdgebrek. Toen ik aan de start stond van de Run Bike Run (10-40-5km) was mijn lichaam achteraf gezien onvoldoende voorbereid op een inspanning van langer dan 2 uur… De eerste 10km lopen en het fietsonderdeel gingen verbazingwekkend goed. Op beide afstanden was ik goed getraind. Echter tijdens het eerste rondje van de tweede run ging het helemaal mis. Ik kreeg kramp, en niet zo’n beetje ook. Zowel de quadriceps als hamstrings van beide benen raakten totaal verkrampt en ik kon nog net naar de zijkant strompelen. Daar stond ik ruim 5 minuten als aan de grond genageld. Ik kon helemaal niets. Als ik immers mijn quadriceps probeerde te stretchen schoten mijn hamstrings nog verder in de kramp, en andersom. Uiteindelijk duwde iemand een dextro-energy in mijn hand en zei dat het zou helpen. Ik weet niet of het de suiker was of het feit dat ik inmiddels al 5+ minuten stil had gestaan, maar mijn spieren ontspanden en ik kon de race weer oppakken. Hoewel “race” kon je het niet echt meer noemen… Mijn enige doel was de laatste 5km uitlopen en niet opnieuw kramp krijgen…

Run Bike Run IJburg (eerste run)

Dit was een reality check. Iets wat iedereen me had kunnen vertellen, maar ik kennelijk aan levende lijve moest ondervinden voor ik het echt begreep: je lichaam moet niet alleen getraind zijn voor de afstanden, maar ook voor de uren dat het zich moet inspannen. Dit betekende dat ik toch aan de lange duurtrainingen moest gaan geloven en maar een manier moest zien te vinden om ze in te passen als ik die kwart triathlon een beetje leuk wilde finishen en vooral niet opnieuw kramp wilde krijgen. Dit betekende creatief zijn met mijn trainingen. Immers was ik net begonnen met het co-schap kindergeneeskunde wat op zich al veel van me vroeg, maar waar ook nog eens de reistijd bovenop kwam…

De oplossing

Edam, Zuiderzeeroute

Ik besloot meteen bij het ziekenhuis te informeren of er een beveiligde fietsenstalling was waar ik mijn racefiets kon laten. Die was er gelukkig, evenals douches, en een koffietentje die vroeg genoeg open was. Ik besloot als lange duurtraining ca 3x per week de heen- of de terugweg van het ziekenhuis met de racefiets te doen. Dit was een afstand van ca 50km dus een prima training voor een kwart triathlon en een mooie manier om de reistijd die ik toch al zou hebben te combineren met duurtraining. Daarnaast zou ik doordeweeks nog een korte intensieve hardlooptraining doen. In het het weekend kon ik dan nog na mijn werk in het USC een rondje in het Nieuwe Diep gaan zwemmen en eventueel een koppeltraining doen. Verder besloot ik een proefles bij Crossfit Hoorn te nemen en kon een fijne deal sluiten zodat ik daar gedurende de twee maanden die mijn co-schap duurde ook af en toe kon trainen.  Dit klinkt misschien wat onorthodox maar mijn lichaam reageert nu eenmaal heel erg goed op crossfit en voor mij is het een van de beste manieren om snel mijn sprintvermogen en explosiviteit weer op te krikken… En niet onbelangrijk: ik vind het één van de leukste manieren van trainen. Bovendien heb ik gemerkt dat als ik na een dag co-schappen lopen nog wil trainen, ik dit eigenlijk direct na werktijd moet doen… Als ik eenmaal thuis ben, ben ik niet meer vooruit te branden. Met dit “trainingsplan” ben ik de laatste fase van mijn voorbereiding voor de kwart triathlon in gegaan en heb dit ondanks mijn drukke co-schap met veel plezier kunnen doen. Het fietsen in de vroege ochtend langs het IJsselmeer vond ik heerlijk. Crossfit was een leuke toevoeging, alleen het open water zwemmen in mijn eentje bleef ik erg lastig vinden en schoot er toch wat vaker bij in dan ik gehoopt had.

Finish kwart triathlon Weesp

Desondanks stond ik na deze 8 weken “crash course”, zoals ik het zelf noemde, zenuwachtig aan de start van de kwart triathlon van Weesp… Bang dat ik het zwemonderdeel niet binnen de limiet zou halen en bang om weer kramp te krijgen. Deze angst bleek gelukkig ongegrond. Het zwemmen haalde ik ruim binnen de tijdslimiet van 30 minuten en de vele uren fietsen hadden hun werk gedaan… Ik heb de triathlon in een mooie tijd kunnen finishen en geen spoortje kramp gehad.

Vooruitblik op komend seizoen en doelen 2017
De belangrijkste wedstrijden komend seizoen zullen de Amphiman in mei, een kwart triathlon (mogelijk weer Weesp) of olympische afstand ergens tegen het einde van het seizoen, en de Dam tot Damloop in september zijn. In voorbereiding op de kwart triathlon ben ik van plan een aantal 8ste triathlons te doen en in voorbereiding op de Amphiman zal ik nog wat zwemloopjes proberen in te plannen, waaronder in elk geval de Flevoparkbadloop. Als voorbereiding op de Dam tot Damloop hebben mijn vriend en ik bedacht dat we van de zomer lekker veel 10km wedstrijdjes gaan doen als tempo training.

Genoeg plannen dus… En hoe ik dat voor elkaar ga krijgen? Mijn trainingsaccent zal per periode wat gaan verschuiven… In voorbereiding op de Amphiman zal ik vooral aan het zwemmen gaan werken. Gelukkig loop ik in die periode tijdelijk geen co-schappen, maar werk dan als student-assistent anatomie in het onderwijs. Van de zomer loop ik weer co-schappen, ditmaal in Almere en Zaandam. Mijn plan is om weer lekker met de racefiets naar het ziekenhuis te gaan als duurtraining en daarnaast streven naar 3x per week hardlopen (in het weekend een langere training, doordeweeks kort) en minimaal 1x per week zwemmen. Hoe dit in de praktijk zal uitpakken moet nog blijken, maar zolang ik maar lekker bezig blijf en voldoende voorbereid aan de start verschijn ben ik dik tevreden!

Wedstrijdrituelen
Echte wedstrijdrituelen heb ik niet, maar een uur voor de wedstrijd neem ik toch eigenlijk altijd wel sportdrank met beta-alaline en taurine (beide lichaamseigenaminozuren)… Toen ik nog heel fanantiek trainde nam ik altijd beta-alaline voor zware interval trainingen. Beta-alaline is ook een soort neurotransmitter; als je dat inneemt krijg je een soort prikkelend gevoel door je hele lichaam.

Moed indrinken voor een zware training

Ik ben dit gaan associëren met hard trainen en wedstrijden. Ik moet toegeven dat ik tegenwoordig eigenlijk nooit meer beta-alaline voor een training neem, maar voor wedstrijden doe ik het nog wel altijd, meer omdat ik de pot nog heb staan en vanwege de wedstrijd-associaties die ik ermee heb dan dat ik nou echt denk dat dit veel effect op mijn eindtijd zal hebben. Hetzelfde geldt voor mijn raceschoentjes aantrekken, fiets poetsen en tas zorgvuldig inpakken… Oh en natuurlijk een sloot koffie bij het ontbijt… Allemaal hulpmiddeltjes om in de wedstrijd mindset te komen

Beste tijd om te sporten
In het daglicht! Tijdens mijn co-schappen heb ik het daglicht pas echt leren waarderen… Elk zonnestraaltje dat in mijn buurt komt probeer ik mee te pakken en anders heb ik altijd nog mijn gezellige blauwe lichttherapielamp…

Inspiratiebronnen
Het is soms heel verleidelijk om het sporten gewoon op te geven en me volledig te richten op mijn studie. Echter denk ik dat dit voor mij niet de juiste keuze zou zijn, ik voel me nu eenmaal een stuk prettiger als ik actief ben en zoveel mogelijk tijd buiten rondbreng. Wat ook helpt is dat ik iedere zaterdagochtend training geef. Dit klinkt misschien een beetje raar, maar mijn grootste inspiratiebronnen zijn de mensen die ik trianing geef… Als trainer wordt je over het algemeen gezien als degene die anderen motiveert, maar ik haal juist ook heel veel motivatie uit de mensen die ik train! In mijn spinninggroep zitten genoeg mensen die iedere zaterdag weer verschijnen en er volledig voor gaan, ondanks drukke banen of studies of andere redenen die een excuus zouden kunnen vormen om de handdoek in de ring te gooien. Hetzelfde geldt voor mijn bootcampgroep en teamgenootjes van Womendurance die ook allemaal factoren in hun leven hebben die het tijd en energie voor sporten vinden niet altijd even makkelijk maken… Zien sporten doet sporten, zo werkt het in elk geval bij mij!

Dit bericht is geplaatst in Blogs & Nieuws met de tags , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *