Triathlon en Mama zijn

Juni 2016 (blog van triathlete naar zwangere naar (sport) mama).

“Nu het einde in zicht is en ik mij zoveel beter voel, merk ik dat ik langzaam een gezonde wedstrijdspanning aan het opbouwen ben en zin heb om ook deze wedstrijd aan te gaan. Mentaal is voor mij een bevalling alsof ik weer aan de start sta van de Celtman in juni 2015. Het grote verschil is vooral dat je bij een wedstrijd je een plan A,B,C,D en E hebt en het wordt dan Z, maar ook daar hou je rekening mee en dat bij een bevalling je alleen kan bedenken hoe je het zou willen, je een aantal scenario’s kan doornemen, maar de natuur uiteindelijk alles over gaat nemen en je als vrouw je volledig eraan moet overgeven”.

Bovenstaand had ik bij 39weken zwanger geschreven, niet wetende wat er mij te wachten stond. Ik heb nog een mooie 2,5 week mogen rondlopen met een mega buik. De kleine zat heerlijk en was totaal nog niet van plan om de buitenwereld te gaan verkennen.

En zoals boven beschreven, je kan een plan A,B,C,D hebben, maar het werd Z. Ik eindigde in de operatiekamer voor een keizersnee. Iets wat ik totaal niet had verwacht. 

De dag na het hele gebeuren, mega gelukkig, maar de realiteit kwam ook binnen. Ik kon helemaal niets, zo wat doet dat pijn als er in je buik is gesneden en dan heb je zelfs nog pijnstillers in je lijf. Dat was even een flinke tegenvaller. Niet eens jezelf rechtop in bed kunnen zetten, laat staan opstaan en wandelen. En toch moest ik van de verpleging op staan uit bed, halleluja, spierpijn in de ergste graad is er niks bij. En toch weer 24uur later ging ik alweer veel beter en lag ik alweer thuis op de bank. Bizar hoe snel een lichaam kan herstellen en herkende ook mijn eigen lichaam daar weer in.

Ok het moederschap was begonnen en lang leve kraamhulp. Eerste 2 weken kon ik Thijs nog niet zelf tillen, dus erg fijn dat er iemand was die dat kon doen. En dat mijn vriend bereid was mee te helpen in de nacht. Daarna kon ik steeds meer zelf en met een keizersnee mag je dan geloof ik in je handjes knijpen. Ik ging steeds meer mezelf terugvinden, ondanks dat ik een nieuwe rol erbij heb gekregen. En wat een mooie rol is dat :-)!!!

3,5 week na de bevalling, prachtig zomers weer en we zaten lekker in de tuin. Ik kon mezelf niet langer meer inhouden, ik moest en zou even op mijn racefiets zitten. Zo gezegd zo gedaan. Best grappig, zit je op een snelle fiets, in je snelle pakje met strakke helm en fiets je niet harder dan 18km/u en iedereen haalt je in. Maar ik was de gelukkigste op de hele aardbol. Wel 20 hele minuten heb ik intens genoten en kwam met tranen van geluk in mijn ogen thuis. Na meer dan een jaar niet op de racefiets te hebben gezeten was het zo ontzettend fijn dat het weer kon. En het werd de start van het weer terugkomen als triathleet.

Vanaf dit moment ging ik steeds vaker op de fiets, ging ik langere wandelingen maken met Thijs en Ben en bouwde ik mijn kracht op door oefeningen te doen. Immers moest ik na 12 weken weer workouts gaan geven (verlofperiode is echt tekort als je het mij vraagt).

3 maanden na de bevalling, ik stond aan de start van de achtste triathlon op de bosbaan, onderdeel van het trio team. Samen met mijn teamgenoten zijn we losgegaan. Ik mocht fietsen. Jobien startte met zwemmen en kwam heel happy het water uit, daarna mocht ik. 20km fietsen. OMG ik ging echt los, ik kon mezelf niet inhouden en ging als een malle, mijn strijdlust en te groot enthousiasme kwam helemaal naar boven. Er deden overigens veel vrouwen in deze serie mee met roze pakjes, deze lieve schatten heb ik gebruikt in mijn pacman spelletje, zo fietste ik zoveel harder dan ik van tevoren kon bedenken. 30,7km/u gemiddeld werd het. Damn I am back!!! (soort van) Jonnemei maakte het af met rennen, en ging ook als een speer. En werden we uiteindelijk 3e bij de mix trio-teams.

De start is gemaakt, wedstrijdlust is weer terug en het verder opbouwen naar een fitte status is een feit. Nu 6 maanden later, wat gaat de tijd toch snel, is er langzaam een ritme in het gezinsleven gekomen. Een belangrijke basis om het werk goed op te pakken en ook het trainen verder uit te breiden.

Testing the gear!!!!

Inmiddels kan ik 10km hardlopen zonder problemen en de fietstrainingen op de wattbike gaan ook de goede kant op. Langzaam lukt het om weer meer wattage weg te trappen en kruip zo langzaam richting mijn oude niveau. Zwemmen voelt weer als vanouds, wat is dat heerlijk om weer echt door het water te glijden en te merken dat je door je efficiënte techniek ineens minder slagen per baan nodig hebt en daarmee ook makkelijker en sneller naar de overkant bent. Wat is TI zwemmen toch heerlijk en grappig ook hoe snel je weer alles kan oppakken, ondanks dat mijn buikspieren nog niet optimaal zijn.

En dan komt het moment, bedenken wat je gaat doen in 2017. Enthousiasme genoeg, dus de neiging om weer volle bak veel wedstrijden te doen is er zeker. Maar ik heb rekening te houden met meerdere factoren. Ik kan niet zomaar elk weekend op pad gaan voor wedstrijden. Dus met de agenda gaan zitten en plannen, uit zoeken wat er kan en mogelijk is.

Vriendlief wil ook graag wedstrijden gaan doen en dan kom je erachter dat altijd samen starten best lastig is. Dus dan lekker afwisselen en elkaar supporten. Met het betere planwerk kom je een heel eind en is toch veel mogelijk. Zie hieronder.

Mijn doelen voor 2017:

Januari: Egmond hardlopen 10,5km

Februari:  Groet uit Schoorl Run 21km

April:  Halve marathon van Amstelveen

Achtste triathlon bij De Mirandabad in Amsterdam.

Mei:  Amphiman met het hele WOMENdurance team en partners. Ik mag weer samen met Dòra de lange afstand afleggen. 33km hardlopen en 5km zwemmen.

Achtste triathlon bij de bosbaan in amsterdam

Juni: Halve triathlon in Amsterdam

Juli: Achtste triathlon in Aalsmeer

September: De hele triathlon in Almere, het grote doel.

Als mooie afsluiters de OD in Amsterdam.

Oktober: Challenge Aruba halve triathlon.

En dat als kersverse mama. Het gaat weer een mooi jaar worden met mooie doelen. De grootste uitdaging wordt het trainen. Niet zozeer het trainen an sich, maar het organiseren. Zorgen dat ik het huis uit kan om straks de lange duurtrainingen te kunnen doen. En niet alleen ik.

Gelukkig hadden we een vooruitziende blik hierin en hebben we een kinderwagen die mee kan voor het hardlopen en ook met de fietstrainingen. De hond kan inmiddels ook mee hardlopen. Mocht je in de buurt van Amsterdam zijn en 2 mensen met een kinderwagen en een witte herder zien, dan zijn wij dat. Met z’n allen aan het buitenspelen! Veel is mogelijk mits je het maar regelt. En dan heb ik ook het geluk dat mijn lichaam goed mee werkt in het herstel. Fijn om weer terug te zijn en weer volop te kunnen trainen, al heb ik nog een lange weg te gaan.

Krachttraining met hulp van Ben

Kinderwagen achter de racefiets, combi die nog veel gebruikt gaat worden. Samen met Thijs Nederland door.

Trainingsmaatjes!!!!

Dit bericht is geplaatst in Blogs & Nieuws. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.