WK Rotterdam, 1 dag, 2 verhalen

Jonnemei:

Mijn voorbereiding voor het WK Rotterdam was alles behalve ideaal. Na een enkelblessure te hebben opgelopen tijdens de Amphiman, heb ik bijna 3 maanden niet kunnen hardlopen en door stage stonden zwemtrainingen ook op een laag pitje. Desondanks heb ik toch de mogelijkheid gekregen mee te doen aan deze bijzondere wedstrijd.
Samen met mijn moeder naar Rotterdam afgereisd, en op zaterdag Marijcke en Marjon (+ aanhang) nog tegen het lijf gelopen. Het was erg fijn om nog even de laatste race-tactieken, verwarring over de wisselzones en nummer tatoeages te kunnen bespreken met deze vertrouwde gezichten.
Na het kijken van de elite wedstrijd op zaterdag begon ik geïnspireerd aan een vroege wedstrijddag (lees 04.00 uur opstaan). Het zwemmen verliep rustig, en hoewel ik weet dat zwemmen niet mijn sterkste punt is, was als een van de laatste het water verlaten toch best confronterend…

Tijdens het fietsen kon ik gelukkig wat inlopen op mijn achterstand. Door de gemaakte kilometers deze zomer en het starten met fixed gear wedstrijden ben ik niet alleen sterker geworden, maar is mijn (bochten)techniek ook verbeterd. Aangezien de ‘typische’ triathleet geen ster is in bochten fietsen, had ik daar – zeker met dit technische parcours – mijn voordeel. Heb mij dan ook erg vermaakt tijdens het fietsen! Het hardlopen ging prima, de enkel voelde oké, maar ik merkte wel dat ik wat maanden aan onderhoud miste…

Aangezien ik het tijdens Nederlandse wedstrijden regelmatig tot in de top 5 schop, was ik in eerste instantie wat teleurgesteld met een plaats in de middenmoot. Later kon ik wel wat meer beseffen dat alle deelnemers het normaal tot de top in eigen land schoppen, en dat ik daar zonder al te veel training ook moeilijk tegenop kan. Al met al heel tevreden met wat ik heb kunnen neerzetten en erg bijzonder om Nederland te vertegenwoordigen tussen al deze internationale atleten. Met dank aan de support van moeders en sponsoren.

Marijcke:

Ik had me echt verkeken op hoe bijzonder een WK deelname is. Ik heb mezelf vooraf voorgehouden dat het niet anders is dan andere wedstrijden. Qua tijden heb ik op een WK niets te zoeken en puur doordat het vorig jaar zo makkelijk was om me te kwalificeren maakt dat ik mee mag doen op deze grote dag. Toch bekruipt mij een kriebel in mijn maag als we door Rotterdam lopen om te registeren en alle andere voorbereidingen te treffen de dag voor de race. Het starten in een zwart/oranje NED pakje met mijn naam en onze sponsoren erop, het met de trein naar Rotterdam kunnen reizen en daar alle nationaliteiten tegen komen die gaan deelnemen en de bijbehorende talen horen, zo gaaf! Dit maakt dat ik toch wel voel dat ik niet alleen zelf de wedstrijd doe, maar ook uitkom voor Nederland.

Mijn voorbereiding is niet optimaal. De laatste maand lig ik ’s nachts vaak wakker met rusteloze benen. Het lijkt alsof de drukte op het werk, die er altijd wel is in de zomer, en misschien toch het herstellen van de Frysman niet ideaal samen gaan. Rusteloze benen zijn voor mij niet onbekend, maar nu gaat het zo’n tijd achter elkaar door dat ik echt in een zombie modus terecht kom en voor het eerst in mijn leven krijg ik te maken met hoofdpijn… Veel trainingen moeten laten schieten. Op mijn schema stonden nog een aantal intervaltrainingen om mij van mijn lange afstand dieselmodus over te laten gaan naar de sprintmodus. In overleg met coach Josta (zij is ook ambassadeur van dit WK) besloten wat meer rust te pakken en wel wat snelheidstrainingen te doen, maar lang niet alles.

Maar dit is het WK, dus doe ik vooraf een parcours verkenning om optimaal voorbereid te zijn. Het parcours is niet veranderd ten opzichte van vorig jaar: check! Dennis, mijn man, zorgt er voor dat mijn fiets in top conditie is: check! Alle spullen die nodig zijn voor de race gaan mee de tas in door mijn lijstje te volgen en af te vinken: check! Het enige wat ik nog hoef te doen is zo hard mogelijk gaan racen, want op een WK wil je toch minimaal een PR!

Race day!
Sport zorgt bij mij altijd al voor emoties: ik kan huilend aan de kant staan als de marathon lopers in Amsterdam bij ons huis langs rennen, en zo zijn er talloze evenementen waar ik het moeilijker heb dan de winnaar op het podium. Het raakt bij mij een gevoelige snaar. Dus als coach Marjon een traantje weg pinkt bij het zien van onze supporters doe ik vrolijk mee. Heerlijk, toch net wat meer wedstrijd spanning dan normaal. Supporters zijn zo belangrijk, je gaat er net iets harder je best van doen, weer beter fietsen, mooier rechtop lopen en nog meer lachen. Dus alle supporters aan de kant bedankt, maar in het bijzonder Dennis, Peter, Jan en Leentje, Kees en Cis, Tine, Helga en Corrien super bedankt!

Waar in de eerste informatie gesproken werd over een starttijd van 07.30 uur blijkt dat nu gelukkig de tijd te zijn van de eerste wave. Ik start om 11.30 uur. Dan hebben we al een rondje achter de rug langs T2 en T1 om de schoenen weg te brengen en de laatste check te doen bij de fiets. Teamgenoot Jonnemei aanmoedigen tijdens haar wissel van het zwemmen naar het fietsen. Doordat ze daarna naar de andere kant van de Erasmus brug gaat kan ik haar verder niet meer zien. Dan naar de start van zwemcoach Marjon. En dan hebben we ook nog ruim de tijd om een lekkere koffie te drinken bij Hotel New York, toch de eerste basisbehoefte op de dag van de wedstrijd.

Maar dan wordt het toch echt tijd om naar de start te gaan. Alle dames 45 + verzamelen! Ik kan nog even kletsen en lachen met Rannveig, de Tri4her dame uit IJsland. YMCA van the Village People blijkt een prima liedje om de schouders mee op te warmen. 1 Minuut voor de start mogen we het water in. Hand aan het ponton en TOOEEEETTTT!!! Starten! Ik begin een beetje achteraan en links, dan kom ik niet in het gedrang. Mijn navigatieskills laten me vandaag wat in de steek, maar ik ga redelijk goed. Als ik uit het water kom staat mijn moeder daar en ik kan haar blij vertellen dat ik 5 minuten sneller ben dan vorig jaar. Lang leve TI zwemmen!

De wisselzone is een behoorlijk stuk rennen, bijna een kilometer. Wetsuit afstrippen, badmuts en brilletje af en zo hard mogelijk door rennen tot aan de fiets. Mijn wetsuit gaan niet zo soepel uit, dus ik ga er even bij zitten. Schoenen aan, helm op, startnummer om en go! Ik heb een beetje een haat-liefde verhouding met het fietsen. Ik hou eigenlijk helemaal niet zo van hard fietsen en ik hou al helemaal niet van bochten. Ik zag behoorlijk op tegen dit parcours. Maar gelukkig is het minder druk dan ik had verwacht en het gaat best lekker. Ik heb net zo snel gefietst als vorig jaar.

De wissel tussen het fietsen en rennen gaat vlot. Ook deze wisselzone is best lang. Wat een deelnemers! Bij het lopen merk ik direct al dat het niet zo soepel gaat. Ik kan niet het tempo lopen wat ik had gewild en laat dit doel gauw varen. Ik geniet van het weer wat inmiddels erg zonnig is geworden, de toeschouwers en op verschillende punten van het parcours zie ik weer mijn trouwe supporters opduiken die me vooruit schreeuwen. Bij een van de verzorgingsposten staat vriendin Lisette waar ik dankbaar water van aan pak. Na 2 rondjes mag ik naar de finish. Daar ben ik heel blij om. Ik kon mijn tijd niet goed inschatten, ik kijk onderweg niet zo naar mijn totaaltijd, maar toch 5 minuten sneller dan vorig jaar. Niet slecht. Einduitslag: nummer 64 van de 78 in mijn agegroup. Geen laatste geworden. Dat had ik gehoopt, maar geen idee welk niveau je kunt verwachten. Heel stiekem een klein beetje teleurgesteld in mijn looptijd, maar mijn snelle zwemtijd compenseert dat weer volledig.

Enorm genoten. Top dag!

Dank aan al onze sponsoren! AthleteSportsWorld.com Trispiration USC Sports Swimfantastic

 

Dit bericht is geplaatst in Nieuws (clinics/aankondigingen) met de tags , , , , , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *